باشگاه جوانی برنا/نشست نمایش، بررسی و تحلیل فیلم "آل" در فرهنگسرای انقلاب با حضور، بهرام بهرامیان؛ کارگردان، علی معلم؛ تهیه کننده، هنگامه حمید زاده و آنا نعمتی بازیگران این فیلم و دو نفر از منتقدان جوان سینما که البته جز مدح، حرفی برای گفتن نداشتند، همراه بود.

*جمعیت زیادی از مردم پشت درهای سالن فجر فرهنگسرای انقلاب تجمع کردند.20 دقیقه ای از شروع نمایش فیلم گذشته، اما هنوز مردم به درهای ورودی هجوم می برند.بالاخره برخی به داخل سالن راه پیدا می کنند. علاوه بر جمعیتی که روی صندلی ها نشستند، دور تا دور سالن هم پر از کسانی است که ایستاده فیلم را تماشا می کنند.جمعیت وسط فیلم یک دفعه دست می زنند. دائم از گوشه و کنار صدای خنده های بلندی شنیده می شود.

* نیمی از فیلم پخش شده که یک دفعه برق سالن می رود و داد و بیداد عجیبی در سالن راه می افتد و 5-6 دقیقه ای می گذرد که برق سالن بر می گردد.

*بعد از نمایش فیلم،همه در سالن از آمدن مصطفی زمانی صحبت می کنند و دایم از مسوولان فرهنگسرا می پرسند:" مصطفی زمانی می آید؟!"

* بهرام بهرامیان و دختربچه ای که همراهش است به عنوان اولین میهمان ها وارد سالن می شوند.

*هنگامه حمید زاده هم همراه مادرش می آید.

*مجری برنامه در جایی از برنامه می گوید: "مادر خانم حمید زاده را تشویق کنید که چنین دختری تربیت کردند! "

*حمید زاده در تمام ساعت هایی که روی سن نشسته، چند جمله بیشتر صحبت نمی کند. وقتی از او می خواهند درباره فیلم حرف بزند، می گوید:" من حرفی ندارم. همه چیز همانی بود که دیدید. اگر سوالی دارید بپرسید و اگر نه من حرفی ندارم."


*مجری در بخشی از برنامه می گوید:" صاحب پر فروش ترین نشریه سینمایی فاسی خاور میانه، تهییه کننده سینمای ایران که فکر می کنم اندازه 10 تا سوپر استار است!" و بعد علی معلم وارد سالن می شود.

مجری می گوید:" اولین جرم بزرگ شما این است که یک فیلم متفاوت در سینمای ایران تولید کردید، این اتهام را قبول دارید؟"

و معلم در حرف هایش می گوید:"امیدوارم وضعیت فرهنگی ما به جایی برسد که مثل سیاست مان که شفاف شده، فرهنگمان هم شفاف شود تا بگوییم که چه کسانی در کجاها، از رانت ها و مزایایی استفاده کردند و امروز هم از ملت ایران از فرهنگ ایران طلبکار شدند.

مجری: "یکی از اتهامات دیگر شما تولید نکردن فیلم های لَختِ کمدی نازل در سینمای تیر و تخته ای ماست؟ چرا شما نقش فارابی را در سینمای خصوصی بازی می کنید؟"

معلم:"باید بعضی دوستان که سر منابع مالی نشسته اند و به جای جنس درجه یک، جنس بُنجل به مردم تحویل می دهند، پاسخگو باشند.

*بعضی اصرار عجیبی برای هم سان سازی در فرهنگ دارند. آقا نمی خواهیم این جوری باشیم. نمی شود که از صبح تا شب همه تریبون ها را در اختیار آقای ده نمکی بگذاریم! بابا بس است دیگر برنامه نقد سریال آقای ده نمکی! در آنجا گزینه های این برنامه این است 1- این برنامه محشر است.2-فوق العاده است3-یا بی نظیره. من گفتم خوب گزینه مقابلش هم هست، اتفاقا خیلی مزخرفِ، بیهوده اس، ...!!!.

*معلم: "فیلم هایی که روی پرده هستند الان اسامی شان این است چنگول و پنگول ، هپه انگور باباش ، عروس صورتی ببنید که چه چیزهایی را به عنوان نظریه تحویل مردم می دهند، اخلاقیاتی که دارند به مردم یاد می دهند چیست؟

سینمای روشنفکری هم الان این کار را می کند. الان دو، سه تا فیلم روی پرده است، عین تفکر هم هستند و آفتابه و بیژامه - ژانر جدید سینمای ایران-در این فیلم ها نقش اساسی دارند."

*معلم:" سوالی دارم که می خواهم برادران من در تلویزیون و آن هایی که مسوولند به آن پاسخ دهند. من می گویم یک خارجی شب عید وارد ایران می شود و می نشیند یکی یکی سریال های ما را می بیند، همه برنامه ها را می بیند که تصویری از ایران به دستش بیاید. توی این سریال ها مردم ایران چه شکلی تصویر شده اند؟! یک مشت آدم پیژامه پوش، عقب افتاده که دایم سرهم کلاه می گذارند.حرفهایی که به هم می زنند همه اش بلغور چرند است، بی سوادند، حرف بلند نیستند بزنند، یک کلمه حرف درست از دهان کسی در نمی آید.وقتی تلویزیون اخبارش لات است، شما توقع دارید بچه های ما در خیابان چه طور حرف بزنند.


*دختری از میان جمعیت جوگیر می شود و می گوید: "من سوالی دارم. گریه می کند و می گوید: آقای معلم ببخشید که من نمی توانم احساساتم را کنترل کنم. اما واقعا چه کسی جوابگوی این سوال هایی است که شما مطرح کردید؟ تا یه جاهایی می توانستم حدسش را بزنم بالاخره آدمی هستم که در این جامعه زندگی می کنم اما از یک جایی به بعد شما چشم من را باز کردید، آقای معلم کی جوابگوِ؟ کی؟"


* معلم: چرا جای محققین برجسته ما، آدم های حسابی که در اتاق های خودشان فرهنگ نامه می نویسند، مطلب می نویسند، در تلویزیون خالی است؟ چرا آن ها در این صحنه حضور ندارند؟ به این کشور معتقد نیستند؟ به نظام معتقد نیستند؟خیلی هم هستند و از خیلی آدم های دیگر معتقد تر هستند، منتهی شما چارچوب محدودی می سازید، در آن چارچوب محدودی که شما ساخته اید خیلی ها جا نمی گیرند.

*علی معلم توضیحاتی در خصوص فیلم می دهد و بعد در جایی می گوید:" فقط آمریکایی هستند که همه جای دنیا را دارند می سازند، همه جای دنیا را دارند اصلاح می کنند، مامورانشان حتی پلیس فرانسه را دور می زنند.

من فیلم ازدواج به سبک ایرانی را ساختم. یک سال این فیلم را پشت در توقیف نگه داشتند. مگر این فیلم چه می گفت؟ می گفت ایران سرزمین بزرگی است که آقای آمریکایی حتی اگر عاشق یک دختر ایرانی شدی، می خواهی با او ازدواج کنی باید بپذیری که می خواهی وارد این فرهنگ شوی باید سر تعظیم به ایران فرود بیاوری."

*شرایط فعلی ما متاسفانه به جایی رسیده که آشغال فروش و آشغال سازها راه را بر بقیه تنگ کردند، قبلا یک نجابتی به خرج می دادند، الان می گویند شما اصلا برای چی هستید؟!

*میکروفونی میان جمعیت گردانده می شود تا سوالات شان را از عوامل فیلم بپرسند.

*یکی درباره تعداد دفعاتی که معلوم می شود آنچه تماشاگر دیده حقیقت نبوده و خواب مصطفی زمانی بوده و این که تکرار چنین صحنه هایی خسته کننده بود می پرسد و بهرامیان در جواب می گوید:"بله. این از اشکالات فیلم است. من خودم این را باور دارم. از ضعف های فیلم است. اجازه دهید من خودم را در کارهای بعدی ام اصلاح کنم."

*زن جوانی از میان جمعیت میکروفون را می گیرد وسوال می کند:" آقای بهرامیان هنرپیشه های فیلم تان واقعا خوشگل بودند. هم زن هم مرد. ولی فیلم تان در این عصر جدید که حتی کارتون ها هم از این وحشتناک تر هستند. آنقدر که از وحشت گفته بودید، آدم را نمی ترساند. ما آرزو داریم در ایران یک فیلم وحشناک ببینیم.

مجری برنامه به زور حرف های زن را قطع می کند: "من در پاسخ به سوال شما می گویم فیلم" آل" اصلا قرار نبود کسی را بترساند."

-:"چرا قرار نبوده؟"

مجری:"آل کار‌‌‌‌کردهای دیگری داشته!"

-: "لابد ما مردم متوجه نمی شویم"

بهرامیان در طول این مدت فقط لبخند می زد.

و بعد از کلی وقت می گوید: "ممکن است فضای اضطرابی " آل" در سالن شما را نترساند، اما بعدها همراه شما خواهد شد!

-:" واقعاً!؟"

* یکی ازتماشاچی ها می پرسد:" چرا یقه مصطفی زمانی دقیقا مثل یقه آقای معلم بود، یقه دیپلماتی!

بهرامیان: یقه آقای معلم یقه آخوندی است. اما یقه مصطفی زمانی یقه خاصی است. ابداع طراح لباس مان است. شاید بیشتر نزدیک به یقه کشیش ها باشد!

آنا نعمتی که قرار بود ساعت 5 در سالت حضور داشته باشد، بعد از ساعت 8 وارد سالت می شود.

نعمتی می گوید: "سرفیلم برداری بودم. خیلی خوشحالم که توانستم برسم و در میان شما باشم. با همه ممانعت هایی که برای دیده نشدن فیلم ما اتفاق افتاد، ولی خیلی ها فیلم را دیدند و بازتاب های خیلی خوبی هم داشت. تمام تریبون ها این مدت به روی ما بسته بود و هر صحبتی که ما کردیم به یک نوع دیگری چاپ شد. یا اصلا چاب نشد. اما این جا اگر صدای من به جایی می رسد، می خواهم بگویم، مردم! ما این فیلم را فقط برای شما ساختیم. با یک عالمه سختی و فشار، در کشوری که حداقل امکانات فیلم سازی را دارد و هزار تا مشکل داشتیم، اما آن را به سرانجام رساندیم. ما قطعاً می توانیم مثل کشورهای دیگر باشیم."

نعمتی هم از بازی در کنار این بازیگران خوشگل ابراز رضایت می کند.


شامگاه سه‌شنبه نشست نقد و بررسی فیلم «آل» با حضور «علی معلم»، «بهرام بهرامیان»، «هنگامه‌ حمیدزاده»، «آناهیتا نعمتی»، «علیرضا پورصباغ» و «محمدرضا لطفی» در فرهنگسرای انقلاب برگزار شد...

به گزارش فارس، كارگردان «آل» با بیان اینكه سناریوی اولیه این فیلم در ژانر وحشت بود، اما من آن را به ژانر اضطراب نزدیك كردم، گفت: «آل» در ژانر سینمای وحشت نیست و فیلم شریف و باصداقتی است.
شامگاه سه‌شنبه نشست نقد و بررسی فیلم «آل» با حضور «علی معلم» (تهیه‌كننده)، «بهرام بهرامیان» (كارگردان)، «هنگامه‌ حمیدزاده»، «آناهیتا نعمتی» (بازیگران)، «علیرضا پورصباغ» (مجری و منتقد) و «محمدرضا لطفی» (منتقد) در فرهنگسرای انقلاب برگزار شد.
بنابراین گزارش، «علیرضا ‌پورصباغ» از «بهرام ‌بهرامیان» در مورد فیلم «آل» سوال كرد كه وی در پاسخ، اظهار داشت: «آل» تماشاگر خود را هیپنوتیزم می‌كند. این كار تجربه اول من در سینما است. می‌دانم خالی از ضعف نیست اما امیدوارم از دیدن فیلم اذیت نشده باشید.
در ادامه یكی از حضار از «بهرام ‌بهرامیان» در مورد گلدرشت بودن شخصیت «مصطفی‌ زمانی» و عدم باورپذیری این نقش پرسید كه وی در پاسخ، گفت: شخصیت «مصطفی ‌زمانی» (سینا)، آدم نرمالی نیست و در طول كار می‌بینیم كه او یك مریض روانی است.
كارگردان «ساعت ‌شنی» در ادامه افزود: اگر این شخصیت به نظر شما گلدرشت آمده، این ضعف فیلم است و در طول كار او رفتارهای نامتعادل انجام می‌دهد كه شاخصه این بیماران است. البته ما دكوپاژ نامتعارفی هم در این فیلم استفاده كردیم و برای اولین بار بود كه دوربین از داخل ماشین تصویر می‌گرفت و طبیعی است كه امكان تراولینگ وجود ندارد و بخشی از این قضیه برمی‌گردد به من كه نظارت كافی سر صحنه نداشتم.
به گزارش فارس، در ادامه یكی از تماشاگران از «بهرام ‌بهرامیان» در مورد ساختار فیلم «آل» سوال كرد كه وی در پاسخ، خاطرنشان كرد: مسئله‌ای كه در این فیلم برای من مهم بود، سلامت یك كار است. مسیر فیلمسازی این دوران دلخواه من نیست اما «آل» اثبات می‌كند كه شما در نهایت انتخاب كنید كه اصلا «آل» وجود دارد یا خیر. به بیان دیگر ما در ساختار كار یك دوگانگی ایجاد كردیم تا خود مخاطب حدس بزند كه آیا «آل» وجود دارد یا خیر.
كارگردان «ساعت شنی» در ادامه افزود: «آل» خرافه را در تماشاگران ایجاد می‌كند اما مخاطب باید حدس بزند كه این كار را قبول دارد یا خیر.
در ادامه این نشست یكی از حضار از «بهرام ‌بهرامیان» در مورد پایان‌بندی كار سوال كرد كه وی در پاسخ گفت: من سعی كردم در این فیلم ار تمام عناصر موجود استفاده كنم. در نمای اول فیلم، «سینا» دعای «و ان یكاد» را می‌بیند اما نمی‌خرد و ما دعای زن حامله نداریم. اگر او «و ان یكاد» را می‌خرید به آرامش می‌رسید. در پایان‌بندی هم همان طور كه عرض كردم دوگانگی وجود دارد و ما می‌بینیم كه در نهایت خود «سینا» با ترویج خرافه به «آل» تبدیل شده است.
به گزارش فارس، در ادامه «علیرضا ‌پورصباغ» از «محمدرضا لطفی» در مورد فیلم «آل» سوال كرد كه وی در پاسخ، اظهار داشت: من در درجه اول به «علی معلم» و «بهرام ‌بهرامیان» تبریك عرض می‌كنم، به خاطر اینكه با ساخت «آل» به فضای تازه‌ای در سینمای ایران رسیده‌اند، سینمایی كه این روزها از یك موضوع واحدی استفاده می‌كند كه متاسفانه طنز سخیف سینما ایران را تسخیر كرده است اما در این میان «آل» یك پدیده نو در سینمای ما محسوب می‌شود؛ چرا كه سینما هنر تصویر است نه یك هنر دیالوگ محور.
وی ادامه داد: فیلم «آل» متكی بر تصویر است و با نگاهی به پیشینه «بهرام ‌بهرامیان» می‌توان دید كه ساختار كاری او بیشتر به سینمای هالیوودی شبیه است.
این منتقد در ادامه افزود: از محاسن فیلم «آل» می‌توان به نوع كارگردانی خاص، چیدمان میزانسن و انتخاب درست بازیگران اشاره كرد.
لطفی در مورد ژانر این فیلم گفت: ژانر «آل» هم با فیلم‌های ترسناك فرق می‌كند و این فیلم تماشاگر را نمی‌ترساند بلكه به عمد تماشاگران را عصبانی می‌كند.
وی اظهار داشت: «آل» را نمی‌توان با «پارك‌وی»، «خوابگاه ‌دختران»، «شب بیست و نهم»، «اقلیما» و ... مقایسه كرد. به نظر من در این سینمای بی‌بضاعت، باید از این آثار حمایت شود تا این نوع سینما ادامه‌دار باشد و عقیم نماند.
بنابراین گزارش، در ادامه یكی از تماشاگران از «بهرام بهرامیان» در مورد استفاده از لوكیشن خارجی سوال كرد كه وی در پاسخ، اظهار داشت: در كل در منطقه آسیای میانه، فرهنگ‌ها شبیه به هم است. لوكیشن خارجی ما شهر ارمنستان است كه سال‌ها قبل جزو ایران كبیر بوده و آن‌ها خیلی شبیه ما هستند. همانگونه كه ما سعدی و حافظ را دوست داریم، آن‌ها هم دوست دارند. خط روایی داستان هم كاملا مشخص است و سناریو این كار را «علی معلم» به من پیشنهاد داد.
بهرامیان در ادامه خاطرنشان كرد: همان طور كه عرض كردم كار بدون اشكال نیست اما ما در طول كار كم‌كاری نكردیم و به كارمان آب نبستیم. «آل» فیلم شریف و با صداقتی است.
در ادامه «علیرضا پورصباغ» از «هنگامه‌ حمیدزاده» در مورد ویژگی نقشش سوال كرد كه وی در پاسخ، بیان داشت: من نقش «فریبا» را با تمرین و ممارست زیاد بدست آوردم. من تا به حال باردار نشدم اما سعی كردم حس مادرانی را داشته باشم كه این دوران را گذارنده‌اند. نقش «فریبا» را خیلی دوست داشتم و برایش زحمت زیادی كشیدم.
در ادامه نشست «بهرامیان» گفت: متاسفانه امروزه آنقدر سطح سلیقه‌ها پایین آمده كه اغلب تهیه‌كنندگان فقط به فروش یك كار فكر می‌كنند اما «علی معلم» من را دعوت به كار كرد و در طول كار از او خیلی مشاوره گرفتم.
وی ادامه داد: سناریو اولیه این فیلم در ژانر وحشت بود اما من آن را به ژانر اضطراب نزدیك كردم تا حركت نویی انجام داده باشم. من در طول كار از مفاهیم انسانی هم استفاده كردم. قبول دارم «آل» شما را نمی‌ترساند اما در درازمدت در ذهن بینندگان تاثیر می‌گذارد. كار «مصطفی زمانی» هم در «آل» سخت بود چرا كه همه او را با سیمای مثبت «یوسف پیامبر» (ع) می‌شناختند كه شخصیت كاملا مثبتی است اما در این فیلم او كاملا شخصیت منفی ایفا كرد و در طول كار خیلی انرژی گذاشت. مسیر قصه درست بود اما در نیمه دوم فیلم حجم خواب‌ها زیاد می‌شود و «آل» مخاطبان را هیپنوتیزم می‌كند.
وی ادامه داد: ما در این فیلم سعی كردیم، آرام آرام وارد فضای توهم شویم و هر چه فیلم پیش می‌رود قوام‌یافته و پخته‌تر شود.
در ادامه نشست «علی معلم» تهیه‌كننده این فیلم گفت: سینما این روزه در حوزه رئال تبدیل به یك سری عادت شده اما «آل» فیلمی رویا پردازانه است.
وی گفت: مسئله اضطراب و ترس در سینما كاملا مفهومی جداگانه دارد و ترس در تمام انسان‌ها وجود دارد كه می‌توان آن را به دو ترس خرافی و قومی تبدیل كرد. در فیلم می‌بینیم كه باید با آن توهم رو‌به‌رو شویم. این فیلم را از منظر دینی، اخلاقی و فلسفی هم می‌شود مورد بررسی قرار داد.
معلم تصریح كرد: ما سعی كردیم گره‌گشایی كار را بالا ببریم و به نوعی طرز عادت مخاطب را عوض كنیم.
در ادامه یكی از حضار از «معلم» در مورد استفاده از بازیگران جدید در این فیلم سوال كرد كه وی در پاسخ، اظهار داشت: به نظر من سینما محل بروز چهره‌های جوان است. سینمای زنده احتیاج به چهره نو دارد و بازیگران جدید هم باید از یك جایی شروع كنند و روش‌های جدید را بلد باشند.
وی افزود: متاسفانه فضای امروزه سینما كلیشه شده است. در این میان تئاتری‌ها خود را به سینما تحمیل می‌كنند اما بازیگران جدید هم باید بدانند كه باید انعطاف داشته باشند. «مصطفی زمانی» صورت و صدای خوبی دارد و در سینمای امروز چشم‌رنگی ملاك تضمین كار بازیگر نیست. بازیگر باید ممارست داشته باشد و روی لحن خود كار كند و ما در طول كار تداوم حس «مصطفی زمانی» را می‌بینیم و حس كابوس‌زدگی این شخصیت به وضوح دیده می‌شود و تماشاگر هم همذات‌پنداری می‌كند. «هنگامه‌ حمیدزاده» هم با تمرین زیاد توانست نقش را در بیاورد. من به بازیگران نمره قبولی می‌دهم و باید اجازه دهیم چهره جدید وارد سینما شوند.
معلم در ادامه تصریح كرد: «آل» كابوس‌های یك جوان است. فاصله بین كابوس و واقعیت در هم آمیخته می‌شود تا فیلم تبدیل به یك كار مدرن شود.
در پایان این نشست «علیرضا پورصباغ» از «آناهیتا نعمتی» در مورد جنس بازی خود در فیلم «آل» سوال كرد كه وی در پاسخ، گفت: وقتی تیم حرفه‌ای در حال كار هستند، شما بهترین انرژی را دارید تا كار كنید. خوشحالم این فیلم اكران شد و تماشاگران زیادی با من صحبت كردند و ابراز رضایت كرده‌اند. ما در سینما كارگردانان خوش فكر زیادی داریم و امیدوارم در آینده نزدیك فیلم‌هایی ساخته شود كه به شعور مخاطب توهین نكند و از این نو سینما حمایت شود.
به گزارش فارس، این مراسم ساعت 22 با اهدا لوح تقدیر به مدعوین به اتمام رسید.