با نزدیک شدن به نیمه دوم سال جاری هنوز وضعیت پروژه های فاخر امسال سینمای ایران مشخص نیست. تهیه کنندگان و کارگردنان مختلف در گفت و گوهایی از پروژه هایی خبر می دهند که قرار است با بودجه اختصاص یافته به این گروه از فیلم ها ساخته شوند. فیلم هایی نظیر قطار زمستانی، ایرباس، تنهایی پرهیاهو، سوادیکا، نرجس خاتون، ذوالقرنین و... هر چند هنوز هیچ بودجه ای به سازمان سینمایی برای ساخت این فیلم ها نرسیده و کمیسیون فرهنگی مجلس هم حساسیت بیشتری برای ارائه بودجه این فیلم ها به خرج داده. به نظر می رسد همه چیز به استقرار مدیریت تازه سینما و وزارت ارشاد جدید موکول شده تا وضعیت فیلم های فاخر امسال مشخص شود. در این میان رییس جمهور منتخب، وزیر ارشاد و مسئولان جدید سازمان سینمایی باید ارزیابی دقیقی از نتیجه ساخت این آثار در سالهای گذشته داشته باشند. دولت جدید یا اختصاص بودجه های میلیاردی به افرادی خاص برای ساخت فیلم سینمایی را متوقف خواهد کرد یا اگر می خواهد روند موجود را ادامه بدهد بهتر است نکات زیر مدنظر داشته باشد.

چه هدفی از ساخت این فیلم ها دارید؟ موفقیت تجاری؟ پیشرفت صنعت سینمای ایران و فراهم آوردن زمینه ورود تکنولوژی های تازه ساخت فیلم به کشور؟ اکران گسترده بین المللی و ورود سینما به بازار جهانی؟ انتقال پیام و نگاه نظام جمهوری اسلامی به سراسر دنیا؟ توجه به موضوعاتی که در وضعیت طبیعی سینمای ایران بخش خصوصی به سراغ ساخت آنها نمی رود؟ فراهم آوردن زمینه یک تجربه تازه برای سینماگران ایرانی؟ انعکاس درست فرهنگ و تاریخ ایران که این روزها به طرق مختلف مورد هجوم قرار گرفته؟ و با ساز و کار فعلی امکان رسیدن به کدامیک از این اهداف ممکن است؟

به کدامیک از اهدافتان در ساخت این فیلم ها رسیده اید؟ از میان فیلم هایی که با بودجه میلیاردی دولت ساخته شدند کدامیک در بهترین حالت توانسته اند ضرر ندهند؟ یعنی سرمایه ای که از بیت المال برای ساخت آنها صرف شده به بیت المال برگرداند؟ آیا هیچکدام از این آثار درآمد زایی برای کشور داشته اند؟ پروژه های فاخر تا کنون سود اقتصادی شان به ایران و صنعت سینمای اش رسیده یا تهیه کننده و سازندگانشان؟ در بهترین حالت اگر این فیلم ها توانسته باشند نگاه و پیام سفارش دهندگانشان را در یک قالب تاثیرگذار منتقل کنند، کدام یک از این فیلم ها در سطح بین الملل اکران شدند؟ منظور از اکران جهانی هم اکران در فلان جشنواره در آفریقا و عراق و چتر بازار ایران در کن برای 10 نفر نیست. یعنی اکرانی که مخاطب میلیونی سینمای دنیا را همراه خود داشته باشد. آیا ورود و موفقیت در این بازار با فضای بسته فرهنگی که در آن زندگی می کنیم ممکن است؟ آیا این فیلم ها کیفیت رقابت با محصولات روز سینمای دنیا را دارند؟ آیا اصلا مخاطب سنجی برای ساخت این فیلم ها انجام می شود؟ آیا با این فیلم ها تکنولوژی های روز ساخت فیلم وارد ایران شده یا بیت المال را خرج ساخت شیطان و اجنه در هنگ کنگ کرده ایم؟

آیا مضمون مورد نظر سفارش دهندگان این فیلم ها در آنها هست یا با ناتوانی سازندگان به ضدش تبدیل شده؟ بودجه میلیاردی که خرج این فیلم ها شده موجب چه اتفاقی به نفع ملت ایران شده؟ آیا این فیلم ها به نفع منافع ملی کشورمان عمل کرده اند یا کشورهایی مانند روسیه که حالا بدهی هایش به ایران در فیلم هایی که با بودجه دولت ایران ساخته می شود تسویه می شود!

آیا می شود این فیلم ها را محصولات موفق هنری نامید؟ یعنی آثاری که از تماشای آنها لذت ببریم و به وجود آنها فخر کنیم. آیا این فیلم ها به هجو موضوعی که به دنبال ساختش بودند تبدیل نشدند؟ سازندگان این فیلم ها بر اساس چه کارنامه ای انتخاب می شوند؟ کارگردانی که تابحال در حال ساخت تله فیلم برای عصر جمعه های شبکه یک بوده باید مسئول ساخت پروژه فاخر در باره تاریخ اسلام با بودجه میلیاردی شود؟ آیا مردم سومالی حاضرند پروژه فاخری که درباره وضعیت آنها ساختیم تا آخر تماشا کنند؟ سازندگان این فیلم ها کجا پاسخگوی کیفیت آثارشان هستند؟ تهیه کنندگان این فیلم ها بر اساس چه معیاری انتخاب می شوند؟ تهیه کننده ای که سالهاست مشغول تولید پروژه های دولتی است و کارنامه اش مشخص است، آیا باز هم باید این بودجه ها را در اختیار داشته باشد؟ آیا قرار نیست سراغ چهره های تازه و فکر های تازه برای هزینه کردن این بودجه ها برویم؟ آیا می خواهیم همه چیز در اختیار افراد به اصطلاح معتمد باشد که کل مزیت شان ساخت محصولات بی دردسر است؟

آیا بودجه های میلیاردی دولتی است که اثر فاخر را می سازد؟ نقش هنرمند و خواست فردی او را در شکل گیری اثر هنری نادیده نگرفته ایم؟ آیا محصولات اسفبار سال گذشته نتیجه نادیده گرفتن نقش هنرمند و متخصص و دغدغه هایش نبوده؟ مادر، هامون، ناخدا خورشید، از کرخه تا راین، دلشدگان و.. را بودجه فاخر و نظارت کمیسیون فرهنگی مجلس ساخت یا دغدغه سازندگانش درباره تاریخ و فرهنگ و مشکلات کشورشان؟ یک ارگان یا نهاد دولتی می تواند ارزیابی درستی از نیازهای جامعه داشته باشد؟ ارگانها و نهادها آیا غیر از ارائه گزارش به مقام بالاتر دغدغه دیگری دارند؟ دغدغه های یک هنرمند به محصول بهتری ختم می شودیا دغدغه های یک ارگان؟ دغدغه تاریخ اسلام وشیعه برای داوود میرباقری، دغدغه فرهنگ بومی ایران برای علی حاتمی، دغدغه جامعه پس از انقلاب برای ابراهیم حاتمی کیا، دغدغه سنت و مدرنیسم و انعکاسش درزندگی مردم برای داریوش مهرجویی به محصولات فاخرتری ختم نشده؟

مسئولین گرامی! اگر اثر فاخر می خواهید باید نگاهتان به هنر و هنرمند و ساخت اثری هنری تغییر دهید. هنرمند کارمند شما نیست. اگر دنبال هنرمند کارمند باشید نتیجه اش پروژه های فاخر سال گذشته تان می شود. تصمیم به ساخت یک اثر هنری را باید فرد هنرمند بگیرد. با این بودجه های میلیاردی یا زیر ساخت ها را برای فعالیت آسان تر او فراهم کنید یا لاقل مانع او نشوید. مطمئن باشید بیشتر از شما دغدغه تاریخ و فرهنگ و آیین و منافع ملی کشورش را دارد.

سعید حسینی / کافه سینما

6-

5-

4-

3-

2-

فيلمفاخر

1-

کافه سینما-سعید حسینی:

سئو سایت ساخت وبلاگ
خشکشویی آنلاین بستن تبلیغات [x]