گفتگو با هانیه توسلی ، مصطفی بازیگر خوبی است،نگاه و لحن خوبی دارد...

از بازی در فیلم «خط ویژه»بگویید ،این فیلم با استقبال خوبی در جشنواره فیلم فجر روبرو شد،چه شد که با این گروه همراه شدید؟

انتخابم برای هر کاری اول فیلمنامه است،فیلمنامه را خواندم و از آن خوشم آمد بعد فیلم های قبلی آقای کیایی را دیدم،«خط ویژه»موقعیت های طنزدارد.فکر می کنم زندگی روزمره همه ما هم موقعیت طنز دارد ولی «خط ویژه»یک فیلم اجتماعی است که موقعیت طنز درآن نهفته است،خوشبختانه گروه خوبی بود و مطمئن هستم که اگر گروه خوب باشد انرژی به کار هم منتقل می شود،فضا انقدر خوب بود که بعد از اتمام کارغصه خوریم که چرا فیلم اینقدر زود تمام شد و همدیگر را نمی بینیم.مصطفی کیایی هم کارگردانی است که لحظه را خوب می شناشد و دقیقا می داند چه می خواهد.

رابطه تان با دیگر بازیگران دراین کار چطوربود؟


من قبلا با مصطفی زمانی در فیلم «کیفر»بازی کردم ودر این فیلم زن و شوهر هستیم.مصطفی بازیگر خوبی است،نگاه و لحن خوبی دارد ،بقیه بازیگر ها هم همینطور،سام قریبیان،میترا حجار،میلاد کی مرام،هومن سیدی،پریناز ایزد یار بسیارخوب از عهده نقش هایشان برآمده اند و کنار هم لحظات خوبی را پشت سر می گذاریم


مروری بر فیلم‌های 4 روز نخست جشنواره فجر


خط ویژه (مصطفی کیایی )

یک فیلم اساسی برای عشق فیلم های ایرانی . قصه ،بازیگرها ،کارگردانی ...همه عالی است . خط ویژه فیلم اکران است . هم سرگرم می کند هم نیش می زند هم می خنداند و هم تراژیک است . دغدغه فیلم بین های حرفه ای نیست ایشان بدنبال یک اتفاق در فرم فیلم هستند . خط ویژه برای صنعت سینما ست . سینمای ایران اگر روزی بتواند (شعار ندهیم امکانش نیست نه ازادی اش است و نه پولش ) 30 تا از این فیلم ها تولید کند نیازی به همایش هایی چون هالیوودیسم ندارد . اما واقعیت ان است که سینمای محلی هیچ کشوری بجز هالیوود ، بالیوود و سینمای هنگ کنگ مسئول عشق فیلم ها و صنعت سینما نیست و ما فقط می توانیم همایش برگزار کنیم و چپ های امریکایی را با هزینه گزاف دعوت کنیم تا به سینما ی هالییود فحش بدهند و حال کنیم که بله ببینید خودشان هم کلافه اند !ایدئولوژی فیلم به شدت پوپولیستی ،چپ گرایانه و حتی خطرناک است اما تماشاگر انبوه را راضی می کند که فقط برای فیلم دیدن مجانی صف نبندد و پول محصول فرهنگی را با اشتیاق بپردازد .
«خط ویژه»؛ گناه و گناه‌تر!


در «خط ویژه» شاهد گناه و گناه‌تر هستیم. برخی اشتباهات تنها نگریسته می‌شوند و برخی دیگر کمتر ایراد دارند.
خبرگزاری فارس: «خط ویژه»؛ گناه و گناه‌تر!



خبرگزاری فارس ـ سینما: «تخم مرغ دزد، شترمرغ دزد می شود!»؛ این جمله یکی از رایج ترین و حکیمانه ترین ضرب المثل های شیرین فارسی است. یک معنای ضمنی دارد و یک معنای صریح. معنای صریح آن بزرگتر شدن اشتباه در صورت تکرار اشتباه - در صورت عدم بازگشت و تنبه از آن است - و معنای ضمنی آن عدم تفاوت در میان گناهان و خطاها؛ یعنی گام نهادن در راه تیرگی ها - اگر با توجه و بازگشت همراه نباشد - هر نوبت بزرگتر و بیشتر می شود؛ به عبارت دیگر انجام آگاهانه گناه می تواند تکرار شود و نوبت بعدی بزرگتر. پس در ناصواب بودن گناهان میان آنها فرقی نیست.

برداشت اول: ایده؛ توجیه

پس از این مقدمه کوتاه بهتر است در مورد فیلمی صحبت کنیم که عکس همان ضرب المثل بالاست. یعنی می گوید گناه و گناهتر وجود دارد. برخی خطاها وجود دارد و برخی خطاها از آنها بزرگترند. گروهی از حساب یک ویژه خوار(رانت خوار) دزدی می کنند به بهانه اینکه او از بانک سوء استفاده کرده است و با زد و بند 10 میلیارد وام گرفته است. پس از او که ویژه خوار است باید دزدی کرد. در اشتباه بودن ویژه خواری شکی نیست اما این اتفاق توجیهی برای آن نیست که افرادی دوباره به تخلف دست بزنند. هم توجیه مناسبی برای تخلف های دیگر نیست و هم ممکن است به بی انصافی منتهی بشود. چه بسا افرادی به ویژه خواری دست بزنند؛ آیا این مساله قابل تعمیم به تمام کسانی است که از وام های بانکی استفاده می کنند؟

در «خط ویژه» شاهد گناه و گناه تر هستیم. برخی اشتباهات تنها نگریسته می شوند و برخی دیگر کمتر ایراد دارند. اگر یک ویژه خوار وام بگیرد اشتباه تر است از وقتی که چندین نفر از وام او(که در واقع سپرده های مردمی است) دزدی کنند. آیا با این نگاه امنیت اقتصادی بر هم نمی خورد؟ آیا این وضعیت مانند وقتی نیست که از فردی زورگیری شود و او به همراه دیگر دوستانش به سراغ زورگیران بروند تا آنها را از بین ببرند؟ با این منطق جامعه از ثبات برخوردار می شود؟ آیا این دلیل مناسبی برای توجیه کم کاری مجریان قانون است؟

برداشت دوم: انگیزه؛ ناامیدی

حالا چرا این گروه دست به چنین کاری می زنند؟ اصلی ترین هدف هسته اصلی گروه سارقان فیلم - یعنی مصطفی زمانی و همسرش هانیه توسلی - به دست آوردن یک مبلغ کلان برای خروج از کشور است. حتی صبح روز آخر برای آنکه هیچ ابهامی برای تماشاگران به وجود نیاید باز هم مصطفی زمانی تاکید می کند باید از کشور برود.

کاش نقش اول فیلم کیایی حداقل نخبه ای بود که می توانستیم کمی با او همذات پنداری کنیم. او تنها یک فیلمنامه نویس است که می خواهد مهاجرت کند! این نگاه ناامیدانه تنها مربوط به هسته اصلی گروه هم نیست. باقی افراد این گروه هم از پیشنهاد خروج از کشور استقبال می کنند. تنها همسر یکی از اعضای گروه مخالف است و تلاش می کند شوهرش را از این جمع خارج کند.

برداشت سوم: تحقیر

گاهی وضعیت شخصیت های بدبخت فیلم های ما حیرت انگیز است. انگار هر چه بلا در آسمان هست بر سر شخصیت های فیلم نازل شده است. به بیان دیگر انگار هرچه فیلمنامه نویس و کارگردان در صفحات حوادث و برخوردهای روزمره دیده اند باید یکجا در شخصیت های فیلمشان جمع شود. برای مثال وضعیت میترا حجار (خواهر یکی از دو جوان) نیز جالب است. او در یک شرکت خدماتی کار می کند و در ادامه متوجه می شویم در این شرکت خدماتی به خاطر آنکه مشکل مالی داشته است با افرادی که شرکت می گفته رابطه برقرار کرده و پولی بابت تن فروشی دریافت می کرده است.

البته فیلمساز تلاش می کند وضعیت را از این بحران خارج کند، بنابراین میترا حجار می گوید او تا به حال این کار را انجام نداده و در آینده باید دست به تن فروشی بزند اما دیگر افرادی که در آنجا کار می کنند به این کار اشتغال دارند.

تحلیل های سطحی فیلمساز تنها به این منتهی نمی شود. سکانس پایانی نمونه ای جالب در سینمای ایران است. در این سکانس دزدان اصلی وقتی از سرقت بخشی از پول های سرقت شده که به دلار تبدیل شده است ناامید می شوند پول ها را از بالای پل هوایی به زمین می ریزند. مردی که سوار بر خودرو هستند با دیدن این صحنه وسط اتوبان متوقف می شوند و شروع به جمع آوری پول ها می کنند. ریزش دلارها از آسمان و دلگی مردم برای جمع آوری آنها نمایشی توهین آمیز از مردم است. چیزی که باز هم تاکید می کند آقای فیلمساز وقت نوشتن فیلمنامه و ساختن آن، حالشان خیلی خوب نبوده است.



«رستاخیز» و «خط ویژه» به سانس فوق العاده رسیدند
فیلم سینمایی «رستاخیز» ساخته احمدرضا درویش و «خط ویژه» ساخته مصطفی کیایی امشب 18 بهمن ماه در سینما آزادی به سانس فوق العاده رسیدند.

به گزارش خبرنگار مهر، این فیلم تاریخی و مذهبی که به واقعه عاشورا می پردازد امروز در سینما آزادی روی پرده رفت که با استقبال خوبی روبرو شد اما به دلیل آن که تعدادی از مردم نتوانستند به داخل سالن راه یابند این فیلم امشب به سانس فوق العاده رسید.

در فیلم «رستاخیز» بابک حمیدیان، بابک قائمیان، حسن پورشیرازی، پوریا پورسرخ، شقایق فراهانی، مهتاب کرامتی و ... بازی می کنند و یکی از آثار مطرح این دوره از جشنواره به شمار می رود.

همچنین فیلم «خط ویژه» ساخته مصطفی کیایی نیز امشب در سینما آزادی به سانس فوق العاده رسید.

«خط ویژه» یک تریلر اجتماعی و شهری است که به مسائل جوانان و جامعه امروز می‌پردازد. داستان فیلم روایت مقطعی از زندگی چند جوان است که پول هنگفتی به دست می‌آورند و …

هانیه توسلی، میترا حجار، پریناز ایزدیار، مصطفی زمانی، میلاد کی‌مرام، هومن سیدی، محسن کیایی و سام قریبیان از بازیگرانی هستند که در این فیلم ایفای نقش می‌کنند.

این فیلم سومین ساخته کیایی بعد از فیلم‌های «بعدازظهر سگی‌سگی» و «ضدگلوله» به شمار می‌آید.

آمارفیلمهای برتر آرای مردمی تا پایان روز هفتم نمایش فیلم‌های جشنواره

به گزارش خبرگزاری فارس،روابط عمومی خانه سینما براساس اعلام ستاد انتخاب فیلم برگزیده تماشاگران، نتایج میانگین امتیاز 3 فیلم برتر آرای تماشاگران را تا روز هفتم سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر به شرح ذیل اعلام کرد:

- فیلم سینمایی شیار ١٤٣ با 3.30 امتیاز

- فیلم سینمایی خط ویژه با 3.18 امتیاز

- فیلم سینمایی چ با ٣.١٧ امتیاز


جشنواره سی‌و‌دوم فجر در رجانیوز/19/ نگاهی به فیلم «خط ویژه»
داستان‌گویی بدون عرق شرم...مهدی آذرپندار- گروه فرهنگي رجانيوز: به تعداد فیلمسازان راه هست برای پرداختن به یک سوژه. می‌شود از یک سوژه‌ی تلخ فیلمی کمدی ساخت و یا اینکه از سوژه‌ای بامزه، فیلمی سرد و تلخ تولید کرد. می‌توان از موضوعی ملتهب، فیلمی آرام و خنثی تهیه کرد و از موضوعی ظاهراً خنثی، فیلمی تند و تیز ساخت. ممکن است یک موضوع ملموس مردمی دستمایه‌ی ساخت یک فیلم ضد مخاطب افسرده‌ی جشنواره‌ای شود و در عین حال، ممکن است یک موضوع نه چندان فراگیر به ساخت فیلمی گرم و مخاطب‌پسند منتهی گردد... خلاصه اینکه به تعداد فیلمسازان راه هست برای پرداختن به یک سوژه. این کارگردان و فیلمنامه‌نویس است که انتخاب می‌کند کدام راه را برود.

«خط ویژه» حکایت یک انتخاب درست از یک کارگردان جوان است. «مصطفی کیایی» در میانه‌ی جشنواره‌ای که ظاهراً قریب به اتفاق کارگردانانش روی صندلی کارگردانی، رویای قدم زدن روی فرش قرمز جشنواره‌ها را داشته‌اند، آرزوی صف کشیدن مردم جلوی گیشه‌ی سینماها را در سر پرورانده و از همین رو، به جای ساخت یک فیلم تلخ افسرده‌ی سرد با متلک‌های کلیشه‌ای، فیلمی گرم، مخاطب‌پسند، تند و تیز و هوشمندانه ساخته است. فیلمی که در جشنوار‌ه‌ها شانسی برای موفقیت ندارد، اما برای مخاطب بی‌سینمای ایران، می‌تواند دو ساعت مفرح و البته همراه با تأمل و اندیشه را رقم بزند.

حالا وقتی کارگردان انتخابش را می‌کند و تصمیم می‌گیرد مخاطب را هدف قرار دهد، باید داستان بگوید. بدون لکنت و با ضرباهنگ مناسب. یعنی نباید فیلم بیفتد. نباید داستان از عرض گسترش پیدا کند. نباید با قرار دادن تعداد زیادی نمای طولانی سیگار کشیدن و خیره خیره نگاه کردن کاراکترهای اصلی، قصه‌ی 40 دقیقه‌ای را 90 دقیقه کش داد. «مصطفی کیایی» این نبایدها را در فیلمش رعایت کرده است.


«خط ویژه» از معدود فیلم‌های امسال سینمای ایران است که هنگام قصه‌گویی، شرمنده نیست و کارگردان سرش را بالا گرفته و داستانش را پیش می برد. تعلیق دارد، ضرباهنگش به بهانه‌ی آنکه «ریتم زندگی در واقعیت هم کند است» زجرآور نیست، دیالوگ‌های پیش‌برنده و بامزه جایگزین سکوت‌های مرگبار شده است، فیلمنامه‌ی کلاسیک دارد و بالاخره چند ضد قهرمان. و البته هر کس که فیلم‌های امسال جشنواره را رصد کرده باشد، فقط ارزش این موارد را خواهد دانست. هر چند فیلم آن اندازه که لازم است، عمق ندارد و در بیان مضمون فیلم، بیش از حد مستقیم‌گویی می‌کند.

از طرفی، فیلم موفق شده تا حد قابل قبولی با زمانه‌ی خود معاصر و با مردم خود مجاور باشد. یعنی در دنیای موهوم و استعاره‌ای و خیالی فیلمساز نمی‌گذرد. چنانکه موضوع آقازاده‌ها و دغدغه‌ی عدالت و ویژه‌خواری عده‌ای «از ما بهتران»، یکی از جدی‌ترین بحث‌های امروز جامعه‌ی ما و دغدغه‌های دائمی مردم است که در فیلم، با طنزی تلخ به تصویر کشیده شده است. هر چند که فیلمساز گاهی اغراق می‌کند و به دام مضامین چرک روشنفکری می‌افتد. از جمله اینکه به نظر می‌رسد موضوع شرکت خدماتی که پوششی بر فعالیت‌های غیراخلاقی گردانندگان آن برای سوءاستفاده از زنان و دختران فقیر است، «خط ویژه» را به انحراف کشانده است. به خصوص که فیلمساز اصرار دارد تا بر تعمیم این معضل هم اصرار ورزد و اتفاقاً همینجاست که فیلم از دایره‌ی باورپذیری مخاطب خروج می‌کند.


پایان فیلم هم، درست مثل پایان فیلم قبلی «کیایی» -ضد گلوله- غافلگیرکننده و جسورانه و حاکی از آن است که «کیایی» به ساختن فیلم خنثی و پایان‌های قابل پیش‌بینی علاقه‌ای ندارد. جایی که آقازاده‌ی فیلم، به تیتر یک بامزه‌ی روزنامه‌ی شرق – که می‌تواند تیتر سفارشی خودش به این روزنامه باشد- خیره شده تا فیلمساز این چنین اعتراض به حق خود را به آزاد بودن آقازاده‌های مجرم و در عوض، دستگیری دزدان خرده‌پا به تصویر بکشد. اعتراضی که با توجه به شهرت بعضی آقازاده‌ها و البته انتخاب روزنامه‌ی شرق، معنادار به نظر می‌رسد.

«مصطفی کیایی» مسیر درست و رو به پیشرفتی را در فیلمسازی در پیش گرفته است. مسیری که شرط ورودی آن، توجه به مخاطب در فیلمسازی است. از «بعد از ظهر سگی سگی» که فیلم ضعیفی بود تا «ضد گلوله» که هم جسارت داشت و هم شرافت و هم جذابیت، تا نهایتاً «خط ویژه» که جسورانه‌تر و جذاب‌تر از فیلم‌های قبلی است. گرچه حضور همان ماجرای زنان شاغل در شرکت خدماتی و خرده داستان پیرامون کاراکتر «میترا حجار» کمی از شرافت فیلم کاسته است...



سئو سایت ساخت وبلاگ
خشکشویی آنلاین بستن تبلیغات [x]